Bazı hayatların mevsimi diğerlerinden daha erken değişir.

Henüz baharın tadını çıkaramadan sonbahara yetişmek zorunda kalan insanlar vardır. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundadır. Bir düzen kurulmuş, yollar çizilmiş, sorumluluklar alınmıştır. Herkes bir şeylerin büyüdüğünü görür ama o büyümenin insandan neler eksilttiğini pek kimse fark etmez.

Bazı omuzlar, taşıdıkları yükün ağırlığını belli etmemeyi öğrenir. Bazı yüzler, içlerinde kopan fırtınalara rağmen sakin kalmayı başarır.

Bir de insanın en yakın bildiği yerlerde yaşadığı uzaklıklar vardır. Aynı çatı altında birbirine ulaşamayan cümleler, söylenmek istenip de yutulan kelimeler, gururun arkasına saklanan kırgınlıklar...

Bazen insan dışarıdaki bütün kapıları açabilirken, içeride bir tek kapının önünde çaresiz kalır.

Zamanla anlatmayı bırakır.

Çünkü bazı şeyleri anlatmak, yaşamaktan daha yorucu hâle gelir.

Günler birbirini kovalar. Sabahlar erkenden başlar, geceler düşüncelerle uzar. Bir zamanlar heyecan veren şeyler artık yalnızca tamamlanması gereken sorumluluklara dönüşür.

Kimse bir şey fark etmez.

Çünkü her şey olması gerektiği gibi devam ediyordur.

Oysa insan bazen en çok, her şey yolundaymış gibi görünürken tükenir.

Ve bir gün anlar ki mesele yolun uzunluğu değildir. Mesele, o yolu yürürken kendinden ne kadar geride bıraktığıdır.

Bazı insanlar yaş alarak değil, içlerinde sessizce biriken yıllarla büyür.

Belki de en hüzünlü tarafı şudur:

Herkes onun bir yerlere yetiştiğini sanırken, o çoktan kendisine geç kalmıştır.